Nie wiem, chyba robię to dla siebie. A przecież dla kogo? Zawsze lubiłam pisać, bo po prostu lubiłam żyć fantazją. I od zawsze, odkąd pamiętam, mama powtarzała mi: "Ścisły umysł to Ty może masz, ale na pewno nie umiesz pisać". Potem w dalszych etapach mojej edukacji utwierdziłam się w tm przekonaniu, gdyż zawsze prace miałam interesujące, ale błędów stylistycznych co nie miara.
Nie jestem geniuszem. Nie mam też urody ani figury. Jestem młoda i niedoświadczona. Więc co ja mogę? Dlaczego to robię - zapytam raz jeszcze.
Kiedyś miałam przyjaciela. Mam nadzieję że nadal go mam, ale tego nie wiem. Rozmawiałam z nim.. miesiąc temu, przez pięć minut. A jeszcze wcześniej? Może trzy miesiące, może więcej, nie wiem, nie pamiętam. Nie pamiętam kiedy z nim ostatnio rozmawiałam, nie pamiętam jego wyglądu. Poważnie, nie pamiętam jak wygląda dokładnie. Kiedy ostatnio z nim się widziałam? Wydaje mi się że rok temu, ale nie jestem pewna.
Nieważne.
Ale pamiętam jego głos. Ten charakterystyczny śmiech. A przede wszystkim zapach - nigdy nie chciał mi go zdradzić. Nawet raz, na uczelni poczułam go. Serce zaczęło mi walić, myślę: nie może być. I nie myliłam się, nie było go. Ale był zapach który przeszedł obok mnie, a za nim od cholery wspomnień. Cały dzień miałam przez to spierdolony.
Były takie czasy, gdy rozmawialiśmy codziennie. Codziennie w nocy, po 3, 4, czasem 5 godzin. Temat był zawsze. Zawsze nieskończona ilość tematów i "kłopotów". Oraz wspomnień przypominanych co noc. Były płacze i były śmiechy. Razem przeżywaliśmy każdą sytuację.
Do dziś mogę przyznać że on jest najlepszą osobą którą spotkałam, oraz osobą która zna mnie na wylot.
Ale ludzie się zmieniają, prawda? Ja się zmieniłam i on. Jesteśmy starsi o kilka lat. To już nie gimnazjum. Nie to samo.
Kiedyś przyznaliśmy, że jak skończymy 40 lat i nadal nie będziemy mięli partnerów, to weźmiemy ślub razem. Niczym w "Love, Rosie". Niby coś, ale każdy się zawsze bał. Ale czy to to samo? Ja już nie mam odwagi i siły dalej walczyć o naszą przyjaźń.
Ale Wy nie rezygnujcie.
PS. SP. Uczcie się na moich błędach.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz